1. Κοινοποιούμε τον προγραμματισμό παραθερισμού τρέχοντος έτους στο ΚΑΑΥ Λεπτοκαρυάς, που έχει ως εξής:
2. Στο Παράρτημά μας, διατίθενται 38 διαμερίσματα/θέσεις:
- 1η έως και 3η, 6 θέσεις ανά σειρά. - 4η σειρά, 2 θέσεις. - 5η έως και 10η, 1 θέση ανά σειρά. - 11η και 12η, 6 θέσεις ανά σειρά.
3. Από τις παραπάνω 38 θέσεις, για τα Μέλη που εμπίπτουν στις Ειδικές Καταστάσεις, όπως αυτές καθορίζονται στα σχετικά Ν-Δ-Α, δεσμεύονται ανά ένα διαμέρισμα στις 6η, 7η, 8η και 9η σειρά.
4. Τα δικαιολογητικά που απαιτούνται για την υποβολή της αιτήσεως παραθερισμού, είναι:
α. Ταυτότητα ΕΑΑΣ του δικαιούχου (απαραίτητη για την υποβολή της αιτήσεως και τον καταλογισμό των μορίων Βαθμού).
β.Αίτηση (χορηγείται από το Παράρτημα).
γ.Αποδεικτικό κατοικίας, έτους 2026 (απαραίτητο για τον παραθερισμό στο ΚΑΑΥΛ μέσω Παραρτήματος Ημαθίας).
δ.Πιστοποιητικό οικογενειακής καταστάσεως σε ισχύ (του τελευταίου τριμήνου - αποδεικνύονται τα μόρια της οικογενειακής καταστάσεως).
ε.Πιστοποιητικό σπουδών που αποδεικνύει την τοιαύτη ιδιότητα τυχόντος προστατευομένου ενηλίκου τέκνου.
στ.Αποδεικτικό εντάξεως Ειδικής Καταστάσεως που είναι σε ισχύ εφ' όρου ζωής ή σε ισχύ εν πάσει περιπτώσει (αποδεικνύει τη δυνατότητα ένταξης σε Ειδική Κατηγορία).
5. Τα τελευταία έτη εφαρμόσθηκε (από την εποχή του lock-down λόγω COVID19)με πρωτοβουλία του Παραρτήματος η δυνατότητα υποβολής των αιτήσεων και δικαιολογητικών με ηλεκτρονικά μέσα. Παρατηρήθηκε η σε μεγάλο βαθμό αδυναμία διαβίβασης ευανάγνωστων και σε καλή κατάσταση εγγράφων/δικαιολογητικών. Η Επιτροπή Επιλογής Παραθεριστών πρότεινε και το Τοπικό Συμβούλιο ενέκρινε ομόφωνα στη συνεδρίασή του της 24 Μαρ 2026, την ανάγκη ΑΥΤΟΠΡΟΣΩΠΗΣ ΥΠΟΒΟΛΗΣ των αιτήσεων (και δικαιολογητικών). Εξ' αποστάσεως υποβολή θα είναι δυνατή, μόνο για σοβαρούς λόγους υγείας και μόνο κατόπιν ΕΓΚΑΙΡΟΥ εγκρίσεως της Επιτροπής.
6.Αυτοπρόσωπη (ή με εξουσιοδοτημένο εκπρόσωπο) υποβολή των αιτήσεων, από Δευτέρα 30 Μαρτίου, μέχρι Παρασκευή 17 Απριλίου 2026 (διατίθενται 3 εβδομάδες, εξαιρουμένης της περιόδου 10 ως 13 Απριλίου - Μεγάλη Παρασκευή ως και Δευτέρα του Πάσχα). Προσέλευση τις ως άνω εργάσιμες, από 11.00 ως 13.30 ώρας.
7.Σε εξ' αποστάσεως υποβολή (κατόπιν εγκρίσεως σύμφωνα με την παράγραφο 5), η αίτηση πρέπει να έχει περιέλθει στην Επιτροπή, μέχρι το μεσημέρι της 14ης Απριλίου (13.00 ώρα).
Ο αγών της παλιγγενεσίας δεν άρχισε
το 1821, όπως συνηθίζεται να λέγεται, αλλ’ ευθύς μετά την άλωση της
Κωνσταντινουπόλεως. Αν αξιοθαύμαστος είναι ο επί του πεδίου της μάχης αγών, όχι
μικρότερου θαυμασμού είναι ο κρυφός αλλ’ επίσης ηρωικός αγών τον οποίο
διεξήγαγε το έθνος από το 1453 μέχρι το 1821. Και ο αρματολός, ο κλέφτης, ο
ναυτίλος, ο κληρικός, ο διδάσκαλος, ο λόγιος, ο έμπορος, η ηρωική μητέρα, ο
βασανισμένος ραγιάς, όλοι συνετέλεσαν να διατηρηθεί άσβεστη η ελληνική
συνείδηση που οδήγησε στον ξεσηκωμό του 21.
Αλλά και οι πόθοι της φυλής θα ήταν
κτήμα λίγων εκατοντάδων διανοουμένων, εάν δεν υπήρχαν σ’ όλες σχεδόν τις
ελληνικές επαρχίες πολεμικοί πυρήνες οργανωμένοι και εκπαιδευμένοι, οι
αρματολοί και οι κλέφτες. Είχαν πολεμική πείρα και ηρωικές παραδόσεις, εκτίμηση
και εμπιστοσύνη ολοκλήρου του λαού της επαρχίας τους. Η λιτότητα και η
σεμνότητα βίου, η γνώση του εδάφους και η άσκηση στις πορείες και στη βολή
προετοίμαζε με τον καλύτερο τρόπο τους αυριανούς μαχητές της εθνικής μας
ανεξαρτησίας. Αγύμναστοι και απόλεμοι οι ραγιάδες, πλην των Μανιατών, των
Σουλιωτών και των αρματολών της Βορείου Ελλάδος, διδάσκονται τώρα από το
παράδειγμα όλων αυτών, αρματολών και κλεφτών, Σουλιωτών και Μανιατών, και
εξεγείρονται υπέρ της ελευθερίας, του ιστορικού δικαίου και της πατρικής
κληρονομιάς, που είχε αφαιρεθεί δια της βίας.
Στον αγώνα της ανεξαρτησίας
μεγαλόπρεπα παρουσιάζεται η πλούσια ανάδειξη ηγητόρων, αυτών που αποτελούν τα
κεφαλαία γράμματα της ιστορίας. Άφθονες ηγετικές φυσιογνωμίες αναπηδούν από
κάθε γωνιά της ελληνικής γης, για να προσφέρουν στον αγώνα επισκόπους,
στρατηγούς, ναυάρχους, υπουργούς, παιδαγωγούς. ιστορικούς, δημοσιογράφους,
ποιητές. Ξύπνησε ο ελληνισμός, και υπό το πρόσταγμα « Δεύτε παίδες Ελλήνων, η
πατρίς σας καλεί», ανέλαβε το ηράκλειο έργο της εθνικής του αποκαταστάσεως.
Ποίος ύμνος έχει την δύναμη να
εξάρει τους θεούς, από τους οποίους γέμισε η Ελληνική γη, και τους μεγάλους
στρατηγούς και ναυάρχους, που αυτοδίδακτοι ξεπήδησαν από αυτή; Τίνος η φαντασία δύναται να υμνήσει
τους στρατούς, οι οποίοι ανεπήδουν αυτοφυείς, αήττητοι, ανά πάσα Ελληνική
χαράδρα;
Το κίνημα των ενόπλων ανταρτών κατά
της τουρκικής εξουσίας έχει στα υπόδουλα
Βαλκάνια ένα χαρακτήρα ενιαίο. Η μορφή αυτή του αγώνα στην Ελλάδα παίρνει
γρήγορα μεγάλες διαστάσεις, για να ολοκληρωθεί στο τέλος του 18ου αιώνα – αρχές
19ου. Στους κλέφτες στηρίχθηκαν τα σχέδια του Ρήγα, και αυτοί αποτέλεσαν τους
πολεμικούς πυρήνες της επανάστασης. Το όνομα κλέφτης, λέγει ο Κολοκοτρώνης,
βγήκε από την εξουσία με συκοφαντικό χαρακτήρα. «Μας ονομάζουν οι άρχοντες και
το γουναρικό (οι κοτζαμπάσηδες) κλέφτες»... Ωστόσο ήταν τόσο λαοφιλές το
κίνημα ώστε και ο χαρακτηρισμός έχασε την αρχική του σημασία στη γλώσσα του
λαού και άρχισε πια να σημαίνει «αγωνιστές αντάρτες» κατά του εχθρού.
Η δράση
τους είναι πυκνή και οι επιχειρήσεις τους διακρίνονται από μια ιδιότυπη
στρατηγική, που αλλάζει τακτική ανάλογα με τις επικρατούσες συνθήκες. Έτσι
άλλοτε δρουν κατά μεγάλες ομάδες και άλλοτε χωρίζονται σε μικρές, που με
αδιάκοπες επιθέσεις φθείρουν τον εχθρό και τιμωρούν τους καταπιεστές των
πληθυσμών της υπαίθρου.
Η ζωή μέσα στην κλέφτικη ομάδα ήταν αναμφισβήτητα
σκληρή και γεμάτη κινδύνους. Η μετακίνησή τους ήταν αδιάκοπη και η καταδίωξή τους από τους Τούρκους δυνάστες επίσης σκληρή. Εναντίον τους επιστρατεύονταν
όλα τα απάνθρωπα μέσα, όπως το παλούκωμα, το σπάσιμο των κοκάλων, οι κρεμάλες
και άλλοι βάρβαροι τρόποι θανατικών εκτελέσεων. Ο Διονύσιος Φιλόσοφος και τα παλικάρια
του από τα περίχωρα της Παραμυθιάς στην εξέγερση του 1611 εγδάρησαν ζωντανοί.
Η εσωτερική ζωή των κλέφτικων
ομάδων στηριζόταν σ’ ένα καθεστώς στρατιωτικής πειθαρχίας. Υπήρχε ο αρχηγός (καπετάνιος), τα πρωτοπαλίκαρα και τα παλικάρια. Δίπλα στους ενόπλους κλέφτες
ζούσε μια μικρή κοινωνία ανθρώπων που είχαν σαν καθήκον να βοηθούν στον
κοινωνικό καταμερισμό της εργασίας μέσα στην ομάδα, όπως τουφεξήδες, τεχνικοί
των αρμάτων, τσαρουχάδες, ραφτάδες κ.ά. Ακόμα μέσα στην ομάδα υπήρχε ο τραγουδιστής,
ο άνθρωπος που είχε προορισμό να φτιάχνει και να τραγουδάει τα κλέφτικα
τραγούδια, δημιουργήματα της λαϊκής μούσας, που απαθανάτιζαν τους πολεμικούς
άθλους της κλεφτουριάς.
Ο συντονισμός της κλέφτικης δράσης
γινόταν με συνελεύσεις των αρχηγών που συγκαλούνταν στα βουνά όταν προέκυπτε
ανάγκη. Οι κλέφτες ενισχύονταν με όπλα από τις μυστικές οργανώσεις του
παροικιακού Ελληνισμού, αλλά και από τα ευρωπαϊκά επαναστατικά καθεστώτα και τη
Ρωσία. Οι Γάλλοι π.χ. ενίσχυσαν σε όπλα τους Σουλιώτες, η Μ. Αικατερίνη τον
Κατσώνη, το «Ελληνόγλωσσο Ξενοδοχείο» του Παρισιού τους κλέφτες κ.λ.π. Γενικά
το κίνημα των κλεφτών στράφηκε κατά του κατακτητή με σφοδρότητα, τόνωσε το
εθνικό φρόνημα του ραγιά, και βοήθησε την ενότητα του λαού.
Ο αρματολός είναι μια διαφορετική
περίπτωση ένοπλης παρουσίας στο σκλαβωμένο ελληνικό χώρο. Για να αντιμετωπίσουν
την ολοένα αυξανόμενη δύναμη κλεφτουριάς οι Τούρκοι κατακτητές κατέφυγαν σ’ ένα
θεσμό γνωστό στα καθεστώτα της Ανατολής από την εποχή των Βυζαντινών ακριτών, που
διαμορφώθηκε κατάλληλα στις τοπικές συνθήκες της Ελλάδος από τους Βενετσιάνους
κατακτητές: Όπλιζαν, δηλαδή, ντόπια στρατιωτικά σώματα στα οποία ανέθεταν την
ευθύνη της τάξεως σε μια περιοχή έναντι γενναίων οικονομικών ανταλλαγμάτων. Ο
θεσμός αυτός είναι το αρματολίκι. Οι Τούρκοι συνήθως παραχωρούσαν μια περιοχή
σ’ ένα πρώην κλέφτη, με τον οποίο είχαν συνεννοηθεί προηγούμενα και του είχαν
δώσει αμνηστία. Ο αρματολός, ή καπιτάνος, με κληρονομικό δικαίωμα στο
αρματολίκι, αναλάβαινε να εμπεδώσει την τάξη στη περιοχή διατηρώντας σώμα
οπλοφόρων, που η συντήρησή του εξασφαλιζόταν με άμεση φορολογία των αγροτών για
τη πληρωμή του μισθού τους, του λεγόμενου λουφέ. Μέσα στα καθήκοντα των
αρματολών ήταν να εξοντώνουν τους κλέφτες. Πολύ συχνά οι αρματολοί, που για τον
ένα ή τον άλλο λόγο ερχόταν σε αντίθεση με την τουρκική εξουσία, μεταπηδούσαν
ευκολότατα στην τάξη των κλεφτών.
Με την πάροδο του χρόνου αρματολοί και κλέφτες συνδέθηκαν περισσότερο μεταξύ τους και ένωσαν τις προσπάθειες τους
εναντίον των Τούρκων. Στην αποσύνθεση του αρματολικιού συντέλεσε αποφασιστικά
το φούντωμα του κλέφτικου, οπότε άρχισαν να σημειώνονται απανωτές ανταρσίες
αρματολών, να εγκαταλείπονται τα αρματολίκια και τα σώματα των ενόπλων να
περνούν στις γραμμές της κλεφτουριάς.
Από τα αρματολίκια πέρασαν πολλοί από
τους σημαντικότερους ήρωες του ένοπλου αγώνα του '21 και μαζί με την κλεφτουριά, ο
θεσμός στάθηκε ένα αληθινό σχολείο πολέμου για τους υπόδουλους Έλληνες.
*
Ο Γεώργιος Γκορέζης είναι Υποστράτηγος ε.α., αρθρογράφος, συγγραφέας.
Η κρίση των Ιμίων, το 1996, αποτέλεσε το σημαντικότερο επεισόδιο και
σημείο καμπής στην αντιπαράθεση Ελλάδος-Τουρκίας από το 1974. Η Τουρκία
αμφισβήτησε, ρητά και εμπράκτως, την κυριαρχία ελληνικού εδάφους,
ανοίγοντας τον δρόμο για τη θεωρία περί «γκρίζων ζωνών» στον χώρο του
Αιγαίου. Η στρατηγική αποτροπής της Ελλάδος κατέρρευσε. Τριάντα χρόνια
μετά, με την απόσταση του χρόνου αλλά και τα στοιχεία που έχουν δει το
φως της δημοσιότητας, είναι δυνατόν να εντοπισθούν τα σφάλματα και οι
παραλείψεις, ώστε να εξαχθούν συμπεράσματα και διδάγματα, και να
αναζητηθεί κατά πόσον έχουν ενσωματωθεί στη σημερινή ελληνική
στρατηγική.
Ολέθριο στρατηγικό σφάλμα
Η προσάραξη του εμπορικού πλοίου στα Ίμια, τα Χριστούγεννα του 1995,
ήταν ένα «μεθοριακό» επεισόδιο, το οποίο αντιμετωπίσθηκε επιτυχώς, καθώς
η αποκόλληση έγινε με ελληνικό ρυμουλκό. Η αμφισβήτηση της εδαφικής
κυριαρχίας επί των νήσων, η οποία ακολούθησε από την Τουρκία, είχε
τηρηθεί σε χαμηλό επίπεδο και αντιμετωπιζόταν διπλωματικά. Η
επικοινωνιακή κλιμάκωση και η τοποθέτηση σημαιών από ιδιώτες άρχισε από
την ελληνική πλευρά για να ακολουθήσει η τουρκική.
Στην Αθήνα, η κυβέρνηση ήταν σε μεταβατικό στάδιο, καθώς δεν είχε
λάβει ψήφο εμπιστοσύνης στη Βουλή, ενώ δεν κινήθηκε θεσμικά, με τη
σύγκληση του αρμόδιου οργάνου, του ΚΥΣΕΑ (Κυβερνητικό Συμβούλιο
Εξωτερικών και Άμυνας), για τη διαχείριση της καταστάσεως. Η όποια
εκτίμηση και ανάλυση, από την ομάδα γύρω από τον πρωθυπουργό, δεν
οδήγησε στον προσδιορισμό στρατηγικών επιλογών για την αντιμετώπισή της
[πολιτικο-διπλωματικά, διεθνοποίηση (ΟΗΕ, ΝΑΤΟ, ΕΕ, διμερώς κ.λπ.),
στρατιωτικά, αστυνομικά, συνδυασμός], ούτε και στην προτεραιοποίησή τους
με σαφήνεια. Αναλήφθηκε η πρωτοβουλία στρατιωτικοποιήσεως της
αντιπαραθέσεως με ασυντόνιστες ενέργειες. Από τη στρατιωτική ηγεσία δεν
κατέστη σαφές ότι αυτό ανοίγει τον δρόμο σε ένα φάσμα επιλογών, από την
παρουσία χωρίς το παραμικρό επεισόδιο μέχρι τον πόλεμο. Δηλαδή η απόφαση
κινήθηκε στη λογική του πλέον ευνοϊκού και όχι του πλέον επικίνδυνου
σεναρίου. Όταν άρχισε η τουρκική αντίδραση, η οποία ήταν οξεία, η
κυβέρνηση επιδίωξε την αντιμετώπιση της καταστάσεως διπλωματικά, με τη
διαμεσολάβηση των ΗΠΑ. Αρχικά δήλωσε ότι θα απαντήσει δυναμικά σε κάθε
τουρκική πρόκληση, μεταφέροντας όμως αργότερα στην αμερικανική πλευρά,
δηλαδή και στην Τουρκία, ότι δεν επιδιώκει τη στρατιωτική σύγκρουση.
Αυτό αποτέλεσε ολέθριο στρατηγικό σφάλμα, καθώς σε μια αντιπαράθεση
ουδέποτε εγκαταλείπονται επιλογές. Αποτέλεσμα ήταν η απονεύρωση της
αποτροπής. Έτσι, όταν οι Τούρκοι, κινούμενοι επιθετικά, κατέλαβαν τη
Δυτική Ίμια, η κυβέρνηση έμεινε χωρίς στρατηγικές επιλογές.
Το
Μνημείο Πεσόντων Ιμίων στη συμβολή των οδών Ρηγίλλης, Μουρούζη και
Λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας. Έργο της Ναταλίας Μελά. (Φωτογραφία:
DIMITRIS ASPIOTIS / ALAMY / VISUALHELLAS.GR)
«Δεν υπήρχε ενότητα διοικήσεως»
Η προστασία των νησίδων Ίμια αποδείχθηκε αναποτελεσματική. Η
στρατιωτική ηγεσία δεν κινήθηκε με ένα συνεκτικό επιχειρησιακό και
τακτικό σχέδιο, αλλά με αποσπασματικές διαταγές από πολλαπλούς αποδέκτες
και ενέργειες, οι οποίες διαφοροποιούνταν ακόμη και από πολιτικές
παρεμβάσεις. Δεν υπήρχε ενότητα διοικήσεως, δεν είχε καθορισθεί τοπικός
διακλαδικός και χερσαίος διοικητής και, φυσικά, δεν εκπονήθηκαν
αντίστοιχα σχέδια με σαφείς αποστολές και αντικειμενικούς σκοπούς. Δεν
τηρήθηκαν στοιχειώδεις κανόνες της παράκτιας αμύνης, οι οποίοι είχαν
καταγραφεί σε σχετικούς κανονισμούς, σχεδόν είκοσι χρόνια πριν από το
συμβάν, όπως, για παράδειγμα, πέραν της κυρίας δυνάμεως αμύνης,
απαιτείτο δύναμη ασφαλείας, και το κυριότερο, εφεδρείες ικανές να
εκτοξεύσουν άμεση (εντός 30 λεπτών από την κατάληψη εδάφους) όσο και
κύρια αντεπίθεση (σε ευθετότερο χρόνο). Σημειωτέον ότι για την έκταση
αυτής της επιχειρήσεως υπήρχαν όλα τα μέσα και οι δυνατότητες σε πλήρη
επάρκεια.
Το κυριότερο, όμως, ήταν η αναποτελεσματική οργάνωση και λειτουργία
συστήματος πληροφοριών στην περιοχή επιχειρήσεων. Επακόλουθο ήταν η
πολιτική και στρατιωτική ηγεσία να ενημερωθεί από τουρκικές και τρίτες
πηγές για την κατάληψη της Δυτικής Ίμια, και να το επιβεβαιώσει ώρες
αργότερα με δραματικό τρόπο, με την πτώση του ελικοπτέρου, που ανέλαβε
αυτό το έργο και οδήγησε στον θάνατο το ηρωικό πλήρωμά του, τους
Υποπλοιάρχους Χριστόδουλο Καραθανάση και Παναγιώτη Βλαχάκο και τον
Αρχικελευστή Έκτορα Γιαλοψό. Ακόμη και όταν έγινε εισήγηση για περαιτέρω
κλιμάκωση (ναυτικός και αεροπορικός βομβαρδισμός), η πολιτική ηγεσία
φαίνεται ότι δεν είχε ενημερωθεί για αυτό το ενδεχόμενο, αλλά για τις
διαδικασίες (κανόνες εμπλοκής κ.λπ.), ούτε ο Στρατός ήταν
προετοιμασμένος, καθώς έγινε τοπική επιστράτευση της εφεδρείας, χωρίς να
τηρηθούν οι προβλεπόμενες εκ του νόμου διαδικασίες (εισήγηση ΚΥΣΕΑ –
Προεδρικό Διάταγμα).
Η κατάληψη της Δυτικής Ίμια, δηλαδή μιας περιορισμένης εκτάσεως
επιχείρηση, αιφνιδίασε τους πάντες, καθώς υπήρχε προετοιμασία και
σχεδίαση για την αντιμετώπιση ευρείας κλίμακας αντιπαράθεσης με την
Τουρκία. Εύλογα τίθεται το ερώτημα αν έπρεπε αυτό να συμβεί. Η απάντηση
είναι αρνητική. Η Τουρκία είχε χρησιμοποιήσει αυτού του τύπου τις
επιχειρήσεις περιορισμένου πολέμου ευρέως στην Κύπρο, όπως τον Δεκέμβριο
1963, στα Κόκκινα (Μάχη της Τηλλυρίας, 1964) και στην Κοφίνου (1967),
προωθώντας κατά περίπτωση τις στρατηγικές της επιδιώξεις, από τις οποίες
έπρεπε να είχαμε διδαχθεί. Δυστυχώς δεν έχουμε μελετήσει επαρκώς την
Τουρκία.
Ο πυρήνας
Η διαχείριση της κρίσεως σε πολιτικοστρατηγικό επίπεδο, όπως
προαναφέρθηκε, ήταν ανεπαρκής. Έχει υποστηριχθεί ότι ένας λόγος για αυτό
ήταν ότι δεν συνήλθε το ΚΥΣΕΑ στον χώρο του Εθνικού Κέντρου
Επιχειρήσεων του ΓΕΕΘΑ, ώστε να παρακολουθεί εκ του σύνεγγυς τις
στρατιωτικές επιχειρήσεις, να ενημερώνεται άμεσα και να δίνει σχετικές
κατευθύνσεις. Αξίζει να επισημανθεί ότι ο συγκεκριμένος χώρος δεν είχε
ούτε τις επικοινωνιακές ούτε τις χωροταξικές υποδομές για τη λειτουργία
ενός τέτοιου οργάνου. Επίσης, η παρουσία του ΚΥΣΕΑ στον συγκεκριμένο
χώρο αυτό θα εξέπεμπε το μήνυμα ότι η Ελλάδα είναι εστιασμένη
αποκλειστικά στη στρατιωτική λύση. Διεθνώς, οι πολιτικές ηγεσίες, που
διαχειρίζονται κρίσεις και πολέμους, δεν το κάνουν από στρατιωτικά
κέντρα επιχειρήσεων, αλλά από κυβερνητικούς χώρους με ουδέτερο όνομα,
κατάλληλα προετοιμασμένους ώστε να αναπτυχθεί όλο το επιτελείο που τους
υποστηρίζει – π.χ. στο ΝΑΤΟ στο Situation Center, στον Λευκό Οίκο στο
Situation Room. Σε αυτούς τους χώρους, οι Ένοπλες Δυνάμεις είναι
υποχρεωμένες να μεταφέρουν τη στρατιωτική εικόνα και να καταθέτουν
εισηγήσεις. Δυστυχώς προς αυτήν την κατεύθυνση δεν έχει γίνει σχεδόν
καμία πρόοδος. Το ΚΥΣΕΑ, που έχει συγκροτηθεί, δεν υποστηρίζεται από
ανάλογο επιτελείο για τον ρόλο του, ούτε έχει καθορισθεί η επιτελική
συμμετοχή από τα άλλα υπουργεία.
Στον χώρο των Ενόπλων Δυνάμεων έχουν γίνει μεγάλες πρόοδοι με τη
διακλαδικότητα, την καθετοποίηση της διοικήσεως, τη συγκρότηση
καταλλήλων δυνάμεων, ικανών να αντιμετωπίσουν παρόμοιες καταστάσεις.
Όμως υπάρχει ένα μείζον ζήτημα για τον ρόλο του Α/ΓΕΕΘΑ, ο οποίος έχει
καθορισθεί ως ο αποκλειστικός σύμβουλος της κυβερνήσεως και του υπουργού
Εθνικής Αμύνης και για την ενάσκηση αυτών των καθηκόντων, καθώς είναι
ταυτόχρονα και επιχειρησιακός διοικητής. Διεθνώς, οι Α/ΓΕΕΘΑ είναι δίπλα
στην κυβέρνηση, και οι επιχειρήσεις διεξάγονται από άλλον ανώτατο
αξιωματικό με το κατάλληλο Στρατηγείο. Για παράδειγμα, στις ΗΠΑ, ο
Α/ΓΕΕΘΑ είναι στο Situation Room δίπλα στον Πρόεδρο, και είναι
χαρακτηριστικές οι φωτογραφίες από την επιχείρηση της εξουδετερώσεως του
Μπιν Λάντεν, αλλά και την πρόσφατη σύλληψη του Μαδούρο. Δυστυχώς, στην
Ελλάδα δεν έχει διαχωρισθεί το στρατηγικό από το επιχειρησιακό επίπεδο.
Είναι απαραίτητο, με το ΓΕΕΘΑ να αντιπροσωπεύει το στρατηγικό επίπεδο,
να συγκροτηθεί Διακλαδικό Επιχειρησιακό Στρατηγείο, το οποίο θα είναι
υπεύθυνο για τη διεξαγωγή των επιχειρήσεων. Επομένως, το
πολιτικοστρατηγικό επίπεδο λήψεως αποφάσεως, το οποίο ήταν κυρίως
υπεύθυνο για την αποτυχία στα Ίμια, πρέπει να επαναπροσεγγισθεί
λαμβάνοντας υπόψη τα παραπάνω, άλλως υπάρχει εγγενώς ο κίνδυνος της
αποτυχίας. Επίσης, πρέπει να προετοιμασθεί κατάλληλος χώρος για τη
λειτουργία του ΚΥΣΕΑ και των οργάνων της διαχειρίσεως της καταστάσεως,
με δυνατότητες καταγραφής όλων των ενεργειών αλλά και των αποφάσεων.
Λαμβάνοντας υπόψη τα σύγχρονα μέσα (drones, πύραυλοι κ.λπ.), ο χώρος
αυτός αλλά και το Εθνικό Κέντρο Επιχειρήσεων πρέπει να βρίσκονται σε
ισχυρά υπόγεια οχυρά.
Ο πυρήνας της ελληνικής αποτυχίας στα Ίμια βρίσκεται στη στρατηγική
που ακολουθήθηκε. Η γενική στρατηγική της αποτροπής δεν είναι επαρκής, η
αντιμετώπιση κάθε εντάσεως ή κρίσεως απαιτεί συγκεκριμένη και
εγκεκριμένη από το ΚΥΣΕΑ στρατηγική. Στη διαχείριση της κρίσεως τις
αποφάσεις τις λαμβάνει ένας, ο οποίος πρέπει να κινείται στο πλαίσιο που
αποφασίσθηκε, και αυτός είναι ο πρωθυπουργός, που πρέπει να
τροφοδοτείται με αξιόπιστες πληροφορίες και να έχει στιβαρή επιτελική
υποστήριξη. Επίσης πρέπει να έχουμε πάντοτε κατά νου ότι ακόμη και η
τακτική επιτυχία δεν μπορεί να υποστηρίξει μια κακή στρατηγική.
Κλείνοντας, όλοι οφείλουμε να αναστοχασθούμε τα σφάλματα και τις
παραλείψεις, και να προβούμε στις κατάλληλες διορθωτικές ενέργειες,
καθώς το οφείλουμε στους ηρωικώς πεσόντες, οι οποίοι μας στέλνουν το
μήνυμα «ήμασταν παρόντες» εκεί που απαίτησε η Πατρίδα.
Με απόφαση του ΤΣ του Παραρτήματός μας, οι υποψήφιοι μπορούν να αναρτούν δημοσιεύσεις της επιλογής και υπ' ευθύνη τους στην Ομάδα του Facebook με τίτλο ΕΑΑΣ ΗΜΑΘΙΑΣ (όπως στον παραπάνω σύνδεσμο). Ο Διαχειριστής της Ομάδας, διατηρεί το δικαίωμα φιλτραρίσματος τυχόν παρεκτροπών.
Τα λοιπά μέσα κοινωνικής δικτύωσης του Παραρτήματος, δεν μπορούν να ικανοποιήσουν ατομικές επιθυμίες των υποψηφίων.
